1,3-DIISOPROPENYLBENZEEN CAS 3748-13-8

1. Supramoleculaire polymeren zijn polymeren die zelfassembleren door middel van niet-covalente bindingen tussen kleine moleculaire monomeren of laagmoleculaire polymeren. Factoren zoals pH, temperatuur en licht kunnen de dissociatie en reorganisatie van de niet-covalente bindingen in supramoleculaire polymeren veroorzaken, en deze processen zijn omkeerbaar. Daarom zijn supramoleculaire polymeren slimme materialen die gebruikt kunnen worden voor zelfherstellende toepassingen. Ze vormen de laatste jaren een van de meest besproken onderwerpen in binnen- en buitenland. Supramoleculaire polymeren hebben een breed scala aan toepassingen, zoals gemodificeerde slimme materialen, elektronische apparaten en biologische materialen. Het toegepaste onderzoek op het gebied van biologie en biomedische wetenschappen heeft zich de laatste jaren snel ontwikkeld, onder andere op het gebied van celonderzoek en weefseltechnologie.

1,3-bis(1-methylvinyl)benzeen kan worden gebruikt om een ​​supramoleculair polymeer te bereiden zoals hieronder beschreven:

Plaats 10 g liponzuurpoeder in een reactor met roerinrichting, verwarm het oliebad totdat het liponzuurpoeder smelt en begin met roeren. Voeg vervolgens 6 g (60 gew%) 1,3-bis(1-methylvinyl)benzeen (DIB) toe aan de reactor en blijf 5 minuten verwarmen en roeren. Voeg daarna 0,1 g ijzer(III)chloride-acetonoplossing toe aan de reactor, blijf 3 minuten verwarmen en roeren, stop met verwarmen en laat afkoelen tot kamertemperatuur om supramoleculair polymeer-1 te verkrijgen.

2.1,3-Di(1-methylvinyl)benzeen kan worden gebruikt voor de bereiding van een verknopingsmodificatiemethode voor polyvinylchloride (PVC)-hars. De sterkte van het PVC-polymeermateriaal in deze methode hangt voornamelijk af van de chemische bindingskracht en de moleculen in de hoofdketen. De rol van secundaire valentiebindingen tussen 15 soorten verknopingsmiddelen wordt gebruikt om nieuwe PVC-harsen te bereiden. Deze verknopingsmiddelen bevatten specifieke functionele groepen, zoals geconjugeerde dubbele bindingen, fenylgroepen en heterocyclische groepen. De introductie van deze groepen kan de sterische hindering van de polymeermolecuulketen vergroten. Tegelijkertijd kunnen de geïntroduceerde ionische groepen, polaire groepen of gevormde waterstofbruggen de sterkte van het PVC-polymeermateriaal verbeteren. Door gebruik te maken van een verknopingsmiddel met een specifieke structuur introduceert de onderhavige uitvinding een specifieke verknopingsstructuur in de macromoleculaire PVC-keten, waardoor deze verandert van een lineaire structuur naar een lokale netwerkstructuur. Deze structurele verandering kan de hittebestendigheid van PVC aanzienlijk verbeteren, de thermische krimp verminderen en de algehele prestaties verbeteren, waardoor de toepassingsmogelijkheden van PVC verder worden uitgebreid. Door middel van crosslinking-modificatie kan de moleculaire keten van polyvinylchloride gedeeltelijk worden verknoopt, zodat het polymeer de gecombineerde eigenschappen van polyvinylchloride en gemodificeerde componenten bezit. Deze crosslinking-middelen kunnen niet alleen worden gebruikt in hooggepolymeriseerde PVC-harsen en matte PVC-harsen, maar hebben ook potentiële toepassingen in de crosslinking-modificatie van andere speciale PVC-harsen, zoals PVC-pasta, chloorazijnhars, PVC met een lage/ultralage polymerisatiegraad, polyvinylideenchloride, CPVC, enz.